Opinie

Voedingsbodem
Na zo’n 40 jaar nam je afscheid, keek ’n keer op het horloge dat je net had gekregen en ging op het bankje in het dorp zitten wachten op je dood. Ik chargeer, maar als tiener was dat het beeld dat ik had van werk, verantwoordelijkheid en persoonlijke vrijheid. En een prima voedingsbodem voor dromen.

Omzeilen
Mij werd door mijn ouders op het hart gedrukt niet mee te gaan in deze genotsbeperkende filosofie. Achteraf gezien was juist dat een keerpunt. Ik had namelijk geen alternatieven. Er was geen keuze en dus geen andere uitweg dan de toekomst die ik koste wat kost moest omzeilen. En wat krijg je dan? Precies, een ietwat radeloze tiener die per dag leeft en de toekomst ziet als een onpeilbaar en kansloos zwart gat.

Mogelijkheden op anders
Typisch voor een radeloze tiener is dat hij of zij alles met een omweg doet. School, werk, wonen, leven. Aan alles wat ik bereikt heb kleven anekdotes en verhalen die gaan over verkeerde beslissingen op het verkeerde moment. Over de mist in mijn hoofd en ontkenning. Over zoeken en willen opgeven. En over dromen: mijn mogelijkheden tot anders.

Rechte lijn
Voor mensen die hun leven leiden in een rechte lijn heb ik de grootst mogelijke waardering. Maar leven in een rechte lijn kan alleen maar als je vooruitdenkt. Ik heb dat nooit gedaan. Het leven is allesbehalve een rechte lijn, althans mijn leven. Niet alleen gaat het op en neer, het gaat ook nog eens naar links en rechts en ik heb geen flauw idee waar de reis eindigt. Toen ik dat eenmaal doorhad, heb ik besloten niks meer om morgen te geven en gisteren te parkeren.

Prettige compagnon
De enige blik in de toekomst die ik in mezelf toesta is de droom. Het is een fictieve blik en daarom een prettige compagnon om onderweg te hebben. Immers, in het hotsen en botsen van het leven is het de droom die mij regelmatig op de been houdt. Dat klinkt wellicht een beetje zwaar en misschien zelfs zweverig maar zo bedoel ik het niet. Het is vooral praktisch.

Wegmoffelen
Dromen is je eigen kansen creëren, een mogelijke realiteit scheppen. “Stay young, stay foolish”, zei Steve Jobs. Hij heeft gelijk want zodra je het kind in jezelf wegmoffelt, begin je met vooruitkijken en vergeet je te leven in het moment. Plots ontwikkel je concrete verwachtingen. Maar het ergste is misschien wel dat de bewegingsvrijheid van je leven er een stuk kleiner door wordt.

Waar je moet zijn
Ik heb zelden concrete verwachtingen. Er is hooguit de realiteit die zich in de slipstream van mijn droom bevindt. Dat maakt het zo interessant, want daar waar een droom uit de bocht vliegt vind ik juist nieuwe kansen. Zo was tekstschrijver worden nooit een droom die ik had, maar ik ben het wel en blij toe. Kwestie van een bocht missen. Geen idee welke dat was, aangezien het merendeel van mijn dromen niet uitkomt en snel vergeten wordt. Het hebben ervan is genoeg om te komen waar ik moet zijn.  Zo zijn de illusie van de droom en de verrassing van de realiteit toch vooral een fijne samenloop van omstandigheden.